Οι λύκοι ζουν ανάμεσά μας

Γράφει ο Απ. Παντσάς

Τον λέγαν Αντώνη, ήταν 36 ετών από τον Άγιο Νικόλαο Λασιθίου, ζούσε με δύο από τα 10 αδέλφια του και έκανε όποια δουλειά μπορούσε να βάλει ο νους σου για την επιβίωση. Απλός, απλοϊκός, χωρίς ιδιαίτερες γραμματικές σπουδές, κοντινός, πρόθυμος για κάθε δουλειά «του ποδαριού». Τελευταία δούλευε σε μανάβικο και είχε την «πολυτέλεια» να κατεβαίνει που και που στην Αθήνα να βλέπει τους φίλους του. Όμως, αυτή η «επιβίωση» είχε για το παιδί από το Λασίθι ημερομηνία λήξεως με έναν δραματικό, άδικο και αδιανόητο τρόπο. Άφωνη παρακολουθεί η κοινή γνώμη στη χώρα μας αλλά και στο εξωτερικό, όπου μπορεί να έφτασε η είδηση, τις απίστευτες λεπτομέρειες που συνθέτουν το ιστορικό μιας τραγωδίας την οποία δεν μπορεί να τη χωρέσει ανθρώπου νους. Άγνωστο γιατί, κατέβηκε από το καράβι και λίγο μετά θέλησε να ξανανέβει, όμως οι υπεύθυνοι στον καταπέλτη είχαν διαφορετική γνώμη, άγνωστο επίσης γιατί. Ίσως δεν είχε εισιτήριο, ίσως το είχε χάσει, ίσως έπρεπε να αναχωρήσει το βαπόρι και αυτός το εμπόδιζε.

Δεκάδες ίσως μπορεί να βάλει κανείς στο μυαλό του. Εκείνο που απαιτεί πολύ αγριότητα, μισανθρωπισμό, σαδισμό και αναισθησία για να μπορέσει και να το φανταστεί κανείς, είναι εκείνο που ακολούθησε. Δύο ναυτικοί να σπρώχνουν και να εμποδίζουν τον Αντώνη να ανέβει στον καταπέλτη του πλοίου που ακόμη είναι σταθερά πάνω στο ντόκο και ένας τρίτος να παρακολουθεί αδιάφορος ή ίσως και να δίνει εντολές. Ο Αντώνης να προσπαθεί να μην χάσει το πλοίο και οι τρεις τους τελικά να τον ρίχνουν στη θάλασσα προκειμένου να αναχωρήσει «στην ώρα του το πλοίο» χωρίς τον παρείσακτο (?) ή καθυστερημένο (?) ή έστω απλοϊκό (?) επιβάτη που μπαινοβγαίνει στο καράβι ενώ είναι έτοιμο να αναχωρήσει. Τον πετάνε στη στενή λουρίδα νερού ανάμεσα στο ντόκο και τις θηριώδεις προπέλες του BLUE HORIZON.

«Μπλέ Ορίζοντας» όνομα που σε κάνει να ταξιδεύεις, να ονειρεύεσαι χωρίς να το θέλεις. Ένα όνομα από μόνο του μια τεράστια υπόσχεση, αλλά όχι για τον Αντώνη, τον υπάλληλο του συνοικιακού μανάβικου με τα 10 αδέλφια που στον ήλιο μοίρα δεν είχε, ούτε και η ζωή του είχε βαθύ ορίζοντα, γιατί στα ελάχιστα κυβικά μπλέ-μαύρου θαλασσινού νερού που χωρούσαν ανάμεσα στις προπέλες και στην αποβάθρα, η ζωή του έσβησε. Το κορμί του το κατασπάραξαν οι λεπίδες (έτσι λέγονται τα στοιχεία της προπέλας που δίνουν την ώθηση) μόλις ό καπετάνιος, ο ύπαρχος, ο αξιωματικός καταστρώματος και ο λοστρόμος έκριναν ότι ο ενοχλητικός Αντώνης «ετέθη εκτός πλοίου» κι ας είχε πέσει, κι έμεινε αβοήθητος, στη στενή τρύπα ανάμεσα στον καταπέλτη και το τσιμέντο. Κι ας ήταν αυτοί που τον είχαν πετάξει στο νερό σαν ρυπαρή σαβούρα. Μα δεν τους πείραζε, αυτοί ήταν καβάλα στο Blue Ηοrizon και σαλπάρανε περήφανοι για την ναυτοσύνη τους και την επαγγελματική τους συνέπεια.

Καβάλα σε άλλου τύπου Blue Horizon βγήκε να είναι και άλλος καπετάνιος του γλυκού νερού της πολιτικής, ο υπουργός Βαρβιτσιώτης, ο οποίος με δηλώσεις του στην πράξη εξομοίωσε τους λύκους-θύτες με το αρνάκι-Αντώνη. Δήλωσε ο κ. Υπουργός ότι «υπάρχουν αυτοί που θρηνούν τον αδικοχαμένο και υπάρχουν και αυτοί που θρηνούν για αυτούς που πήγαν να κάνουν την δουλειά τους, να φέρουν πίσω έναν μισθό, ένα μεροκάματό και σήμερα βρίσκονται κατηγορούμενοι για δολοφονία». Ναι, το δήλωσε αυτό και δεν ντράπηκε! Όταν προσπάθησε να το ανασκευάσει αποκάλυψε ακόμη περισσότερο το έρεβος της δικιάς του ψυχής. Ο άνθρωπος το εννοούσε! Όλοι θρηνούμε όλους, άρα είμαστε πάτσι! Θεέ και Κύριε, τόση υποκρισία, τόσο παχυδερμισμός. Επειδή πας για το μεροκάματο πρέπει να σκοτώσεις, να πνίξεις τον άλλον, να τον τελειώσεις;

Οι λύκοι δεν κατοικοεδρεύουν μόνο στον Πειραιά αλλά …ευδοκιμούν και παρ ημίν, και σε μας δηλαδή. Οι παχυλοί ναύλοι για τα νησιά μας – έχουμε τις πιο ακριβές ακτοπλοϊκές γραμμές της Ευρώπης – τους έχουν κάνει να αισθάνονται απολύτως στο απυρόβλητο χωρίς καμιά υποχρέωση απέναντι στον επιβάτη που χρυσοπληρώνει πολλές φορές ένα άθλιο και ασυνεπές ταξίδι για τα νησιά. Δεν είναι η πρώτη, αλλά ούτε και η τελευταία φορά, που ακούμε ευτράπελα από τις «περιπέτειες» αυτών των δρομολογίων. Χτεσινή η είδηση που λέει ότι τελικά εδέησε να φτάσει στις 11 το βράδυ Τρίτης, το πλοίο Super Star, των SEAJETS Ferris που εκτελούσε το δρομολόγιο Σκόπελος – Βόλος αλλά έμεινε “αρόδο” στο λιμάνι της ΑΓΕΤ, με τους 384 επιβάτες να περιμένουν να αποβιβαστούν στο λιμάνι του Βόλου. Η ταλαιπωρία των επιβατών ήταν απίστευτη, οι οποίοι κοιμήθηκαν στα σαλόνια και τα πατώματα του πλοίου, ενώ δεν τους έδιναν δωρεάν ούτε νερό. “Πληρώνουμε τα πάντα, δεν μας δίνουν ούτε νερό”, μου έγραφε σε μήνυμα ατυχής ταξιδιώτης. Μόλις Τετάρτη μεσημέρι έδωσαν ιεροκρυφίως σε μερικούς πιο απαιτητικούς νεράκια, περιμένοντας να επιτρέψει το Υπουργείο να δέσει στο Βόλο, πράγμα που δεν έγινε αφού αποφασίστηκε ότι το πλοίο θα αναχωρήσει με προορισμό το λιμάνι του Αγίου Κωνσταντίνου και από εκεί να μεταφερθούν με λεωφορεία στον Βόλο. Όχι αυτούς δεν τους έριξαν στη θάλασσα! Ήταν εντάξει! Είχαν πάει στην ώρα τους με το κανονικό εισιτήριο! Το SUPER STAR δεν ήταν εντάξει! Το πλοίο παρουσίασε μηχανική βλάβη κατά τον απόπλου του από το λιμάνι της Σκιάθου και εκτός από τους 384 επιβάτες, στα γκαράζ του βρίσκονταν 104 αυτοκίνητα και είχε πλήρωμα 53 άτομα. Έπλευσε με μειωμένη ταχύτητα προς το λιμάνι του Βόλου, εξαιτίας προβλήματος στον μηχανισμό της άγκυρας (αυτό λέγανε στην αρχή, μετά είπαν ότι είχε πάρει κάτι μεταλλικό η άγκυρα, αλλά αν υπάρξει επίσημη ανακοίνωση ίσως ειπωθεί κάτι άλλο), ενώ στην περιοχή έπνεαν ισχυροί άνεμοι, έντασης έως 7 μποφόρ. Οι πάντες ξέρασαν τα πάντα. Μου λένε ότι πήγαινε-δεν πήγαινε με 7 κόμβους και ό,τι κύμα περνούσε μας ανέβαζε στον ουρανό και μετά στον Άδη κι άντε μετά να αντέξεις τόσες ώρες που κράτησε αυτό το Γκράν Γκινιόλ ταξίδι. Για αυτήν την απίστευτη ταλαιπωρία των επιβατών φυσικά δεν φταίει η εταιρεία …όχι! Καμία υποχρέωση δεν έχει! Ούτε ένα μισόλιτρο νερό δεν υποχρεούται να δώσει, ούτε φαγητό. Γι αυτό είναι φτιαγμένοι οι “Μπλέ Ορίζοντες”, για να έχουν ψιλά γράμματα και συ να κάνεις μόκο. Και αν είσαι άτυχος σαν τον Αντώνη, τότε πας στο «σκάσε και κολύμπα» . Και αν δεν έχεις χώρο, γιατί από εδώ είναι οι προπέλες και από εκεί το τσιμέντο, τότε χειρότερα για σένα: πες στα 10 αδέλφια να ετοιμάσουν τα μαύρα.

Και τώρα θα μου πεί κάποιος, συγκρίνεις τα δυο γεγονότα; Συγκρίνονται; Απολύτως ναι. Άλλη διαβάθμιση ναι, αλλά στην ίδια κλίμακα. Τι φαντάζεστε ότι έδωσε το θράσος στο λοστρόμο και στον αξιωματικό καταστρώματος να πετάξουν τον Αντώνη στις προπέλες; Η παγιωμένη πεποίθηση ότι άπαξ και είσαι πάνω στο καράβι μου, χάνεις κάθε σου δικαίωμα σαν πολίτης, σαν επιβάτης, σαν χρήστης μέσου μαζικής μεταφοράς. Έχεις μόνον υποχρεώσεις και μείς τα δικαιώματα, γιατί αν ψάξεις τα δικά σου θα βρεθείς μπροστά σε έναν ποταμό από ψιλά γράμματα που θα χρειαστείς τον Άρειο Πάγο για να σε δικαιώσει, αν σε δικαιώσει. Δες μόνον τι έγινε με τα κόκκινα δάνεια για να πάρεις μία ιδέα. Ναι, αυτή η αίσθηση της παντοδυναμίας και της ατιμωρησίας είναι αυτά που εκτρέφουν τους λύκους που ζουν ανάμεσά μας.