Ο κόσμος δεν αλλάζει από έξω. Αλλάζει από μέσα. Θέλει όμως;

Του Μάρκου Βαξεβανόπουλου

Σήμερα δε γράφω εγώ, αλλά η απογοήτευσή μου.

Απογοητεύομαι από τους πολίτες αυτής της πόλης. Μα πιο πολύ από τον εαυτό μου που τρέφει αυταπάτες για αλλαγή. Έχω μόνο πέντε μήνες που γύρισα από Γαλλία και νιώθω ότι κάτι δεν πάει καλά. Ίσως λανθασμένη εκτίμηση, αλλά γιατί νιώθω ότι βουλιάζουμε και ο καθένας κοιτά τον εαυτό του;
Αέρας τοξικός, άνθρωποι που πίνουν κακής ποιότητας νερό και κάποιες φορές με υδράργυρο, μνημεία λεηλατούνται, γραμμές αιώνων χάνονται κάτω από πετούνιες και η δικαιοσύνη επιβεβαιώνει τους δυνάστες. Όλα αυτά με απογοητεύουν αλλά και με φοβίζουν για το που πάμε.
Αυτό που είδα χθες στο μονοπάτι της αισιοδοξίας στο λόφο της Γορίτσας με τους Ενεργούς Πολίτες ήταν οι τόνοι σκουπιδιών που δεν τους πέταξε η τσιμεντοβιομηχανία, αλλά όσοι κατοικούν σε αυτήν την πόλη.

Πως μπορείς να διεκδικείς να σταματήσει η καύση σκουπιδιών, όταν εσύ ο ίδιος δεν αλλάζεις; Όταν πετάς σκουπίδια, όταν δεν σκέφτεσαι το περιβάλλον, όταν πλημμυρίζεις από απληστία και άκρατο ναρκισσισμό;
Βαρέθηκα να ενημερώνω τον κόσμο για το πόσο επικίνδυνη είναι η καύση, αντί οι ίδιοι να ψάχνουν τους τρόπους που θα σταματήσει. Όταν ψηφίζουν αυτόν που θα την εδραιώσει κατασκευάζοντας ένα εργοστάσιο πακεταρίσματος και σερβιρίσματος στις τσιμεντοβιομηχανίες με χρήματά μας. Κατά το σύνδρομο της Στοκχόλμης, όμηροι εκφράζονται θετικά προς τους απαγωγείς. Ο Βόλος πλέον βιαζόμενος και σε πολύχρονη ρυπογόνο ομηρεία, εκφράζει την άκρατη συμπάθειά του προς τους δυνάστες του. Βέβαια, βοηθά το χρήμα που ρέει και οι βιτρίνες θεάματος.
Απογοητεύομαι όταν μαθαίνω ότι σε κάθε δράση των Ενεργών Πολιτών υπάρχουν κάποιοι που σαμποτάρουν με μηνύματα ή και πικρόχολα σχόλια που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.


Απογοητεύομαι όταν βλέπω να υποτιμούν τον συνάνθρωπο. Τον άνθρωπο. Τις γυναίκες. Τα παιδιά. Όταν δεν σέβεσαι την ισότητα των ανθρώπων, πως μπορείς να βελτιώσεις τον κόσμο; Δεν ξέρω αν φταίει αυτή η τρίχρονη λαίλαπα με τον ιό, αλλά ο κόσμος αγρίεψε, προς το χειρότερο.
Απογοητεύομαι όταν προτιμάς να κάτσεις στον καναπέ, από το να συναθροιστείς με άλλα άτομα και να συνεργαστείς. Ο ένας μου μυρίζει και ο άλλος μου βρωμάει λες. Εκείνος έκανε αυτό και άκου τι μου είπε αυτή. Η ερώτηση είναι, εσύ έχεις σκεφτεί τι έκανες ή τι είπες; Λοιπόν αυτοκριτική, ενδοσκόπηση και αντεπίθεση για να νικήσουμε το θεριό.
Αλλά δυστυχώς αυτός ο τόπος νομίζω δε σώζεται.
Θα συνεχίσω να προσπαθώ, ολοκληρώνοντας με συμπολίτες μου το μονοπάτι της αισιοδοξίας. Και πλέον σκέφτομαι το να φύγω μόνιμα από αυτήν την πόλη. Από αυτούς τους ανθρώπους. Διότι όταν συνεχίζεις να χτυπάς ανεμόμυλους, είσαι απλά γραφικός.
Ο κόσμος δεν αλλάζει από έξω. Αλλάζει από μέσα. Θέλει όμως;

Kentavros